قالب پرشین بلاگ

چه طور است یک روز را بگذاریم برای شلوغ بازی ِ پسر ها و دختر ها . برای جیغ و هوار کشیدن ، داد زدن ، غیه کشیدن . با زنگوله ها جرینگ جرینگ کردن ، با زنگ ها زینگ و زونگ کردن . عطسه کردن و سکسکه کردن ، سوت زدن و از خنده روده بر شدن . با بوقها بوق زدن ، به قوطی خالی ها لگد زدن . با قاشق رو قابلمه کوبیدن . آواز خواندن و چه چه زدن . ماغ کشیدن و وزوز کردن . شیپور کشیدن و روی طبل کوبیدن . پنجره ها را با تلق و تلوق باز کردن ، در ها را با درق و دروق بستن . با شن کش رو کف اتاق کشیدن . بامته ، مته کردن و با چکش میخ کوبیدن . شلنگ آب را رو سطل آشغال گرفتن. یوهووووووو کشیدن و هورررررا کشیدن و سوت بلبلی زدن . صدای ضبت را تا آخر بلند کردن . توپ را این ور و آن ور کردن و زمین زدن . از دیوار با اسکیت بالا رفتن . با سر و صدا غذا خوردن و هورت کشیدن . هی لمباندن و ملچ ملوچ راه انداختن ، سکسکه کردن و آروغ زدن . مشکلی نیست اصلا و ابدا به شرط این که همه ی این کار ها را یک روز در سال بکنید و بعد از آن بقیه ی سال را آرام بگیرید سر جایتان . ( شل سیلور استاین ، سقوط به بالا )

آخ! چقدر دلم برای خودم تنگ شده . برای آن امیر سابق . همان جوجه شاعری که خیلی ها آدم حسابش نمی کردند  . عددی نبود و کسی انتظاری از او نداشت . دلم برای همه چیز تنگ شده . برای دوستان قدیمی برای ... حتی دلم برای زبان محاوره ام هم تنگ شده ........

این روزا حسابی هوس گذشته ها رو کردم . هوس اون موقعی که نمی دونسم به اونی که من مینویسم میگن شعر . به نوشته هایی که خودمم امروز بعد از خوندنشون خندم میگیره . دلم برای اون روزی تنگ شده که با سن کمم توی حرم نبوی می نوشتم :

دلم برای کودکی هام ، لباس های خاکیم ، ماشین پلیسام ، تفنگام ، دفتر نقاشیهام ، کانون که تمام زندگیمو  مدیونشم ، شعر خوانی هام  ، اردو رفتن ها و بزن و بکوب های پسرونه ، ..... تنگ شده .

احساس میکنم که دوس دارم یه آه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه . . . . ِ بلند بکشم اما نمی تونم . رفته رفته دارم غرق میشم تو دریایی که خودمم نمی دونم چه جوری سر از اون در آوردم . دریایی دورنگ ، دو رو ، پر از حرف و حدیث و دروغ ...

باید  برای این که دل کسی و درد نیارم وانمود کنم که زخم زبون هاشونو نمی فهمم . اره من هیچی نمی فهمم ولی اینو خوب می دونم که رشت یه روزی به یه جایی می رسه که دیگه ...... حالا ببینید من کی گفتم 

ولی باید خوشحال بود بخاطر کسایی که با بودنشون به آینده میشه امید داشت  . به کسایی که واقعا دلشون برای شعر میتپه . رضا نیکوکار ، نیما فرقه ، آرش فرزام صفت ، جواد منفرد  ،ارش علیزاده و . . .  .

زیادی غر غر کردم ............یه غزل از من رو پیشکش میکنم به همه و لطفا نظراتونو دریغ نکنید :

در بیستونِ سینه ات ، فرهاد درمانده

سرّی درون خاندانت هست بی تردید

هر کس به فکر وصفتان افتاد ، درمانده

ای وسعت هر قطره از خون تو عالمگیر

همواره همچون ماه مجنون تو عالمگیر

در انتظارت  کودکان تشنه ،  بی تابند

برگرد اقا که  غمت را بر نمی تابند

این تشنه بودن ها جزای بی گناهی نیست

پاسخ به مهمان بودن آخر بی پناهی نیست

تنها بدور از خیمه قدری در میان بگذار

حرف دلت را با فرات اکنون که چاهی نیست

خود با لبانی تشنه مشکت را به دندان گیر

سقا ترین ِ کربلا ، تا خیمه راهی نیست

بر شانه هایت بار هفتاد و دو غم، آقا

اما نمی افتد  به ابروی تو خم ،آقا

بین فرات و خیمه ها   ، سعی تو با مشکت ،

یاد صفا و مروه می اندازدم آقا

 از اسب می افتی، زمین از اصل می افتد

یک کهکشان بعد از تو می ریزد بهم اقا

 خورشید هم گاهی بدون وقفه می بارد

تا اینکه سر بر شانه های ماه بگذارد

بی شک خدا ی کربلا هم خوب می دانست

باید علم را  تا ابد ، دست که بسپارد

دست تو آغاز تمام غصه خوردن هاست

 این دستها انگیزه ی از گریه مردن هاست

یک عالم از دست تو روزی آب خواهد خورد

مشک تو روزی کوفه را در آب خواهد برد

امیر توانا - رشت